تبليغاتX
درٍگوشی - محکمه عدل الهی

درٍگوشی

خدايا، از من بگير هرآنچه كه تو را از من مي گيرد....

حتما شعر محكمه الهي را شنيدين....

همون شعري كه خليل جوادي ساخت كه ناراحتي‌هاي خيلي‌ها رو هم بدنبال داشت

تو گوشي يكي از دوستانم شعري رو گوش دادم كه در شخصي اونو در جواب محكمه الهي ساخته بود

 با نام محكمه عدل الهي

من كه خيلي خوشم اومد:

 

                                         محكمه عدل الهي

 

يــه روز كــه از زنـدگـي خستــه بــودم               يــه گـوشـــه‌اي چشمــامو بستــه بـودم

خــوابيـــده بــودم تـوي خواب و رويــا                  بــا چـشـــم دل ديـــدم تـمـــــوم دنـيـــــا

منـــادي داد مي‌زد كــســـي در نـــــره                بايــد حـســاب كتـاب بشـيــن محشــره

هــزار هــزار مــامــــــور حــي ِ داور                      ايستــاده بــودن مثـل صــد تـــا لشـكــر

حــالا ديـگــــه موقـــع سرنــوشت بــود               هــم در دوزخ بــاز و هـم بهشـت بـود

مــامــــورا اومــدنـــــد بــراي حـســاب                 راست راستي خيلي سخته اونجا جواب

ديـــدم كـــه دلـــها هــمــگي غـمـيـنــــه             محشـــر كبـــري كــه ميگـــن همينــــه

مـــرد و زن ايـسـتـــاده همه پريشــون               بـــا سينــــه‌ي كبـــاب و چشـــم گريون

خـــلاصــه مــأمــــور خـــــداي يـكتـــا                رسيـــدگي مي‌كــرد بـــه كـــار اونـهــا

چشـــا همـــه بـــه دســت مـــأمورا بود            پــرونــده‌هـــاي همــگـي ســــــيـاه بــود

نيـــاز نبــــود، قفـــل به لبـــامـون زدن               دسـت و زبــون و پــا جـواب مـيـــدادن

چشـــم و دل و گـــوش و تـمـــوم اجـزا             يـكـي يـكـي حـرف ميــزدن در اونــجــا

اونجــــا كــسي ديگـــــه معـطـل نبــــود            جــاي زبــون‌بـــازي و كـل كـل نـبـــود

نــوشـتـــه بـــود تـمــــــوم آمــــارمــون             عـرق مي‌ريختيــتم همـــه از كـارامـون

چشــم ِ مي‌گفت كــه چشم چـروني كرده       زبـون مي‌گـفت كه بــد زبوني كـــــرده

پـــــا ِ مي‌گفت بــه را ه بـاطـل مي‌رفـت            پــي ِ هـــوا و هــــــــوس دل مي‌رفــت

دسـت ِ مي‌گفـت بــا مـن عـرق خريـــده          گــوش ‌‌ِ مي‌گفــت تــرانـــه مي‌شـنيـــده

ايـن همـونــه كــه هــي هـــــوار مي‌زده          تــو كوچـــه‌ها هــمــش قمـــار مي‌زده

ديـــدم يـــه عـــتده رو بـه شكل حيـوون           گـاو و شغال و خر و خـرس و ميمون

گفتــم اينــا چــــرا بـــه پيـــچ و تـابـــن؟           جـواب اومــد زنــــــاي بــي‌حجــــابـن

اونــــا كــــه سرخــاب مي‌زدن به لبهــا            بـــزك مي‌كــــردن بــــراي جوونـــــا

بـا ســــر و سينـه‌هـــاي نيمـه عـريــــون           مي‌اومــــدن تـــو كوچــــه‌ و خيــابون

بــا مانتـــوهـــاي چـسـب و كـوتـاهشـون          بستــه بــودن دســت هـزار تا شيطون

بـــه قـلب و روح هـمـــــه مي‌زدن تـــك              مي‌اومــدن شـــــبـيــه يـك عـروســك

بـستــــه بـــودن چشـــا رو تــوي دنيــــا             بـــازي مي‌كــــردن بــــا دل جـــوونا

كجــا به فكـــر حـــق‌پـرسـتـي بــــودن !؟            دنـبــال عشـق و حــال و مستي بودن

از اون طـرف ديــدم بـه بنــــد زنجيــــر                  هزار هزار تــا خــوك و روبــاه پيـر

گفــتــم اينــــا چـــــرا ذليـــل و پستـــــن             گفتنـــد نــزول خــور و شيكم پرستن

اينـــا نـــزول خـــواري رو پيشـه كردن                 خون خلايقـــو تـــو شيشــــه كــردن

ديـــدم يــــه عــــده‌ي ديـــگه گــرفتـــار               شبيـه گرگ و سگ و موش و كفتـار

معـــــرفي شـــــدنــد اينـــا كـيـــايـنــــــد             شراب فروشــــا و عـرق خـورايـنــد

يكــــي اومـــد از اهــــل عـلــــم و ادب               يــــــه آدم مـنـظــــــــم و مــــــرتـب

ميـگـن كــــه حـق كـسي رو نخــــورده               فقــط عرق خـريــده خــورده مـــرده

شمـــا بگيـــد بايـــد بــــره تـو بهشـــت              يـــا كـــه جهنمـــه بــراش ســرنوشت

مـن نمي‌گــــم كــه كــم بشــه يـــا زيـاد              ايـن سخـنــه خدايـــه اهــل مـعـــــــاد

وعده حقـــــــــه، نميشــــــه بيــش وكـم             عـرق خــــورا بـــايــــد بـرن جهـنم

چـــرا قلــم رو پيــچ و تابــش ميـــــدي                عـرق خـوري رو تو رواجـش ميدي

كــي گفتـــه كه خـــــدا هواشــــو داشتـه            كي گفتـه كه شـراب براش گـذاشـتـه

پــرت وپـــلا چــــرا به هــــم مي‌بــافي               نـرفــتــي پـــاي مـنــبـراي كــافـــي

كــــار ادب رو بــــه كجـــا كشــوندي!؟               آيـات قــــرآن و مــگــه نخـــوندي!؟

طـفـــل نـوآمـــــــوز نـرفتــــه مكــــتب               شعـــر تـو، توهينـــه به دين ومذهب

ايـن حـرفــاي بي‌ربــط و بـاطـل چيـه؟                علي تا هست تـوماس اديســون كيه؟

مـن نمي‌گــم يـــه وقتــي از دشـمـنـــي             جــاي خــدا چــرا تو حـرف ميزني؟

ولــش كنيــــد يـه چيــــزي گفتـــه آقــا                خــودش جـــوابشو ميــده اون دنيـــا

يــــه عــده‌ي ديگــــه شبيـــــــه زالـــو                وول ميـــزدن تـــو اون همــه هياهو

نــــــــدا اومـد اينــــا كه در خروشــــن                كاســـب بي‌رحــم گــرون فروشــــن

بـــــا پولشـــون بگو چيكـــار مي‌كردن                جنســـاي روز و احتكـــار مي‌كردن

يـه دستــه‌ي ديگــــه بــا قلـب مضـطـر               اومــده بـــودن همـــه شكـل انتــــــر

يــواشـــــكي يــكــي خـبـــردارم كـــرد                گيـج شـــده بودم، منو هوشيارم كرد

گفت اينـــــا كه ديـدي به سوز و سازن               آدمـــــاي كــاهـــل بـي‌نــمــــــــازن

هركــــاري توي دنيـــــا بـــــوده كردن                  حــق ضعيفـــارو هميشـــه خوردن

بعضيـــــاشون گاهي نمـــاز مي‌خوندن              ولــي دل خـــدا رو ميســـوزونــدن

ســـــر روي مهـــــر بـــا عجله نهـادن                  مي‌گفتــي كــه مســابقـــه ميــــدادن

حيلــــه ميكـــردن تو صــــف مسلميــن               مثـل كـلاغ نوك ميــزدن بر زمين

يـــه دستـــه‌ي ديگــــه شبيــــه راســـــو              اومــــده بــودن ولي خـيلي بـدبــــو

دل از اونـا پــــر از غرض مرض شــد                    حـال و هـــواي همــگي عوض شـد

بـــوي تعـفــــن توي محشـــــر اومــــــد                حوصــله‌‌ي همــه ديگــه سر اومــد

نــدا رسيــــد اينــــــــا كه بدبـــو بـــودن                تــو زندگــي خيلــي دروغگو بودن

همـــه شـــــدن طعمه‌ي آتيـــش اونجــــا              بجــز يــه عـــده اهـــل ديــن وتقـوا

اونـــا كــــه بودن همــــه نــــــور عيني                 سـينـــه زن و مـــــــردم حـسـيـنـي

نــه سينــــه‌زنهايي كـــه مفلس بـــــودن              فـقـط اونـــايي كــه مخلـص بـودن

خلاصـــه نوبت كــــه بــــــه ماها رسيد                 يـه خــرده هـم، دلـم توسينـه لرزيد

يــه وقــــت ديدم كـه بـا يه تخت روون                   فـرشتــه‌ها دارن ميـــان پـيـشـمـون

عقـــــده هنــوز نشستــــه تـــوي گلــوم               گفتـــم كـه كارمون ديگه شد تموم

رو گــــونه اشكمــــون ميريــزه نـم نـم                   شايــد كــه مــا رو ببــرن جهنــــم

تختـــــــو آوردن پيشمــــون گذاشتــــن                فرشتــه‌ها پــرده رو بر‌مي‌داشتــن

همــــه به فكــــــر اينكه مشروط شديم                پرده رو برداشتن و مبهوت شديم

يكي از اون فـــــــرشتــه‌هــاي امـــداد                 پشــت سرهم هي صلـوات فرستاد

تــــوان نداشتيــــم توي زانوهامـــــون                تكيــه مي‌كرديـــم به كناريــهامون

دلا همــــه تـو سينـــه مـــبتلا شـــــــد               دوبـــاره محشري ز نو بــه پا شد

دست روي سينــه احتـرام مي‌كرديـــم              با صلــوات همـــه ســلام ميكرديم

هوش و حـــــواس ديگه نبود برامون                 چيــزي ديگــه نمي‌شِنيد گوشامون

كي ميتونه بگه رو اون تخت كي بود                خــودم ميگـــم فاطمـــه وعلـي بود

اين خبــرو همـــه بـــه هـــم ميداديـــم             خــدا ميدونـــه از نفـــس افـتـــاديم

پيچيــــــد صداي همـــه بــا زمزمـــه                  كــه اومـــده مــادرمـــون فاطمـــه

همـــــــه رها ز غصـــه و غـم شدن                   مامـــورا تا كمـــر همــه خم شـدن

حضرت زهرا كه فداش بشـــــم من                    الـهي خـاك زيــر پــاش بشــم مـن

رو كرد به مأمورا كه هرچي هستن                   اينـــا همـــه بچــــه‌هاي من هستـن

چيكار دارين حســاب كتاب مي‌كنين                 هي ازشون سوال جواب مي‌كنيـن

اگـــه كــه رو سيــاهن اينـــا همــــه                   حســــاب كتابشــــون همــه با منه

اينــــــا همه بوي گــل يـاس ميـدن                   سينـــــه زن حضرت عباس بودن

بيــــا تو حال و روزشـــونو ببيـــن                       سينـــه‌هاي كبودشـــونــو ببيــــــن

اينــــا همـــــــــه عاشق نور عيـنن                     ديوونـــــــه‌ي زنجيري حســــــينن

تو بچگي وقتي زميـــن مي‌خوردن                    نــــام علي از تـــــه دل مي‌بــردن

هيئتي ين، سينه هاشون زينبي ست             تموم قلب و روحشون فاطمي ست

كي گفتــــه كه بايــــــــد برن جهنم                   اينـــا بهشــــتين تو هــــر دو عالم

غم از دل خستـــــــــه‌ي ما زدودن                     در بهشــت بــــه روي ما گشودن

چو باستان مست رخ يـــــــار شدم                   توي بهشت يه دفعـــــه بيدار شدم 

 


 پ.ن 1: اما علي (ع) در زمان خود وقتي كه از كنار آب مي‌گذشتند به ياران خود فرمودند: آيا مي‌خواهيد از اين آب نور بسازم؟ (كه همان توليد برق از آب است)

 

نوشته شده در جمعه 21 فروردین1388ساعت 18:34 توسط یاسین| |